خبرگزاري فارس: غلامعلي حدادعادل با بيان اينكه الگوي زن در سينماي ايران با الگوي زن غربي متفاوت است، گفت: در سينماي ايران بايد در پي دست يافتن به الگوي مناسب زن مسلمان باشيم.
به گزارش خبرنگار سينمايي فارس، حدادعادل رئيس كميسيون فرهنگي مجلس شوراي اسلامي در مراسم اختتاميه چهارمين جشنواره فيلم كوثر گفت: خوشبختم جشنوارهاي براي تأمل در نقش زن در سينماي ايران برپا شده كه اين امر كاري شايسته و به هنگام است.
وي در ادامه افزود: يك واقعيت كه سينماگر ايراني همواره بايد به آن توجه داشته باشد، اين است كه مردم ايران مسلماناند و زن در اعتقادات مردم با زن در غرب تفاوت جدي دارد.
حدادعادل ادامه داد: سينما در همه جاي دنيا بازتاب واقعيتهاي دنيا است. زن در هيچ جاي دنيا غايب نيست و در همه جا با رنگ خود در سينما ظاهر ميشود. فيلمساز ايراني بايد از خودش بپرسد كه من به كدام كشور تعلق دارم و چه فرهنگي دارم.
رئيس كميسيون فرهنگي مجلس شوراي اسلامي افزود: در سينماي ايران بايد در پي دست يافتن به الگوي مناسب زن مسلمان باشيم. اين الگو با الگوي زن غربي در سينما تفاوت دارد. در اسلام زن داراي دو عرصه و ساحت و دو شأن و جايگاه مشخص است. يكي در خانواده به عنوان همسر، مادر، بانو و مدير خانواده و ديگري در جامعه؛ اين دو عرصه و ساحت از يكديگر جدا هستند اما در غرب اين طور نيست.
وي در ادامه بيان داشت: فيلمسازان امروز در ايران كه به نقشهاي زن توجه ميكنند، عرصههاي گوناگوني پيش چشم دارند. يك نگاه به تصوير كشيدن زن ديروز است كه اين مربوط به قبل از انقلاب و زمانهاي دور است. نگاه ديگر توجه به زن امروز است كه اين نگاه بر دو نوع تقسيم ميشود. يكي زنهايي كه تحت تأثير فرهنگ غربي هستند و ديگري زن مسلمان كه هر كدام مسائل مختلفي براي خودشان دارند.
حدادعادل در ادامه تصريح كرد: از همه فيلمسازاني كه ميخواهند به نقش زن در سينماي ايران توجه جدي داشته باشند، اولاً درخواست ميكنم همه چيز را در مورد زنان منفي و سياه نشان ندهند، خسته شديم از اينكه در سينما آنقدر شاهد به تصوير كشيده شدن ضعف و سياهي و ناتواني زنان بوديم. اين كار افراطي است و درست نيست. البته در اين زمينه مشكلات هست ولي همه مسئله اين نيست. ايران كهن و سرافراز ما اگر چندين سال پايدار بوده، به همت مردان بزرگي است كه اين مردان در دامن زنان بزرگ تربيت يافتهاند.
رئيس كميسيون فرهنگي مجلس شوراي اسلامي ادامه داد: اگر زنان ما در ديروز و امروز بزرگ و بزرگوار نبودند، ايران پايدار نميماند. مگر در همين جنگ تحميلي مادراني نبودند كه فرزندان خود را هديه كردند. يك نمونه از رشادتهاي زنان ايراني در همين كتاب «دا» منعكس شده كه نويسنده اين كتاب نيز يك زن است. در كجاي تاريخمان سراغ داريم كه يك رمان، نود و چند بار تجديد چاپ شود. بايد اين امر به تصوير كشيده شود.
وي در پايان اظهار داشت: در اين مسير راه درازي در پيش داريم و بايد خودمان باشيم. البته خود بودن دشوار است اما نتيجه آن ماندگاري است و اگر خودمان نباشيم، نابود ميشويم. انقلاب به ما آموخته خودمان باشيم.
انتهاي پيام/ز